Hilalin Gölgesinde

Bir göl kenarında başladı sessiz dua,
Toprağa düşen her adımda umut vardı.
Sürgün çocukların gözlerinde hüzün,
Ama en çok da direniş, sabır vardı.

Gönlümüz bir sofraydı o gün orada,
Lokmalar geçmişe, dualar yarına aktı.
Söz değil, bakış konuştu çoğu zaman,
Suskun dudaklarda en yüksek haykırış saklıydı.

Tenis kortunda güldü ilk kez yürekler,
Bir ok uçtu göğe, özgürlüğe isabet etti.
Top koşturdu çocuklar çimen üstünde,
Ve biz, her tebessümde yeniden dirildik birlikte.

Bir çocuk sessizce fısıldadı sonra:
“Biz dua etmeyi hiç bırakmadık.”
İşte orada anladık bu yükün ağırlığını,
Ve inancın nasıl taş gibi sağlam durduğunu.

Mazlumun gözyaşında yanan ateş,
Hilalin gölgesinde serinledi bir nebze.
Kardeşlik, ne güzel bir örtüdür yüreğe,
Omuz omuza, dilsiz bir isyan gibi tertemizce.

Muharrem Değirmen